Europa uciekła Bayernowi

W czwartkowy wieczór awans do półfinału Pucharu UEFA, po jednym z najbardziej zaciętych, dramatycznych i ciekawych meczów w historii tych rozgrywek, wywalczył Bayern Monachium.

Wywalczył go absolutnie niezasłużenie, co przyznał nawet sam trener drużyny Bawarczyków. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że lider Bundesligi jest zespołem, który po fatalnym zeszłym sezonie (brak awansu do fazy grupowej Champions League, co przytrafiło się pierwszy raz w historii tych rozgrywek), powinien teraz w cuglach zdobyć mistrzostwo Niemiec i wygrać Puchar UEFA. A jak sytuacja wygląda naprawdę? Runda jesienna w wykonaniu podopiecznych Ottmara Hitzfelda była rzeczywiście imponująca, ale już druga część sezonu to wpadka za wpadką w lidze i, licząc od rewanżu z Anderlechtem na Allianz Arena, ogromne problemy w Europie. Pytanie brzmi: czy piłkarze aktualnego półfinalisty Pucharu Pocieszenia po kilku(nastu) pierwszych meczach sezonu uwierzyli za bardzo w swoje możliwości i brakuje im motywacji do pracy i lepszej gry z niemieckimi i europejskimi średniakami, czy raczej Bayern jest jednak przereklamowany i wcale nie ma takiej silnej drużyny, jak się wydawało niektórym po wysoko wygrywanych spotkaniach z dużo słabszymi rywalami?

Wydaje mi się, że jednak ta druga opcja jest bliższa prawdy. Bo, że Monachijczycy są na niemieckim podwórku potentatem, to wiadomo nie od dziś i tego zanegować się nie da. Ale aspiracje tego klubu są dużo wyższe niż mistrzostwo kraju. A przecież liga niemiecka wcale nie prezentuje nawet w połowie tak wysokiego poziomu sportowego, jak medialnego. Kiedyś Bundesliga i Ligue 1 stawiane były tuż za, a nawet przez niektórych niemal na równi z Serie A, Premiership i Primera Division. Ale po pierwsze tak naprawdę to nie ligi były mocne, a Olimpique Lyon i Bayern Monachium, a po drugie rozgrywki z Półwyspu Apenińskiego, Iberyjskiego i Wysp Brytyjskich uciekły bardzo daleko Bundeslidze. To raczej ligi, chociażby holenderska i portugalska, dogoniły Niemców, niż Niemcy wielką trójkę. Najlepiej o tym świadczy fakt, że od szalonego 2004 roku (finał Monaco - Porto), poza obecnością w półfinale PSV Einhoven w 2005 roku, ani razu (!) nie zdarzyło się, żeby do najlepszej czwórki Ligi Mistrzów dotarł jakikolwiek zespół spoza Hiszpanii, Anglii i Włoch.

Ale wracając do samego Bayernu. Mówiło się o ich odrodzeniu i o tym, że w przyszłym sezonie mają być wymieniani znów w gronie ścisłych faworytów Ligi Mistrzów. Czy słusznie? Nie. Dlaczego? Bo na tę ocenę miało wpływ sprowadzenie do miasta BMW Luki Toniego, Mirosława Klosego i, przede wszystkim - Francka Ribery`ego. I faktycznie są to gracze wysokiej klasy. Ale włączając nawet Podolskiego do duetu napastników, żaden z nich nie jest takim napastnikiem, jak chociażby Ibrahimović, który sam potrafi wygrywać mecze - aby dobrze grać, potrzebują podań. W dodatku Toni i Klose to zawodnicy o baaardzo podobnej charakterystyce - ich absolutnie najmocniejszą stroną jest gra w powietrzu. Jedynym zawodnikiem, który może w pojedynkę zadecydować o losach meczu, jest Ribery - i to bardzo, ale to bardzo widać, co wcale nie jest powodem do radości dla kibiców tej drużyny. Bo to świadczy o różnicy poziomów, jakie dzielą Francuza od innych czołowych zawodników - jak, stary już zresztą, Ze Roberto, Schweinsteiger, czy nawet van Bommel, którego kariera stacza się nieustannie po równi pochyłej od samego wyjazdu z Holandii. Słowem, Bayern wcale nie ma silnej kadry w porównaniu do któregokolwiek z potentatów z Wysp, Serie A, czy Półwyspu Iberyjskiego, bo, z całym szacunkiem dla niewątpliwej klasy tych piłkarzy, ale ani Lahm, ani van Buyten, ani Demichelis, ani wspomniani van Bommel albo Schweinsteiger, nie prezentują poziomu ani Nesty, ani Ferdinanda, ani Rooneya, ani Henry`ego, nie wspominając o Kace, czy Cristiano Ronaldo.

A wracając do van Bommela, myślę, że warto przy okazji poświęcić kilka słów temu zawodnikowi. Jest to klasyczny przykład typowego piłkarza decydującego się na grę w Bayernie - lepszy, niż przeciętny, ale nie tak dobry, żeby zachwycać się jego grą i żeby grał na najwyższym światowym poziomie. Jego kariera ilustruje to doskonale. Wielką piłkę zaczynał w PSV Eindhoven, gdzie w, jak na europejskie warunki, słabej holenderskiej ekstraklasie, był wielką gwiazdą i czołową postacią drużyny - to on zresztą wprowadził do półfinału PSV we wspomnianym 2005 roku, wspinając się na wyżyny umiejętności. Następnie przeszedł do wielkiej Barcelony, na którą niestety okazał się za słaby - w roku, kiedy Barca wygrywała Ligę Mistrzów i zachwycała cały świat swoją grą - potrafił dotrzymać kroku kolegom i grał nieźle, ale to było za mało, czego dowodem szybkie pozbycie się Holendra ze stolicy Katalonii - został sprzedany do Bayernu, gdzie widziano w nim doskonałego następcę wielkiego Michaela Ballacka, któremu to zadaniu zupełnie nie podołał i jest dzisiaj typowym średniakiem. Za mocny na ligę holenderską, za słaby na hiszpańską.

Tak więc jeśli Bayern nie wzmocni jeszcze kadry, a co gorsza dodatkowo pozbędzie się np. Lucio, to bardzo wątpliwy jest wynik tej drużyny lepszy w przyszłym sezonie, niż 1/8 lub 1/4 finału Ligi Mistrzów. No chyba, że jak Barca albo Chelsea w tym roku, będą mieli dobre losowanie. Ale to już łut szczęścia, o którym wspominałem w swoim poprzednim tekście. W każdym razie aktualny lider słabej Bundesligi nie może się, poza historią i listą sukcesów, sportowo równać w żaden sposób z naprawdę najlepszymi firmami na kontynencie. I tak przekonanie graczy klasy Toniego albo Ribery`ego do gry w słabej niemieckiej Bundeslidze było dużym sukcesem włodarzy klubu. Choć i tak prawdopodobnie po tego ostatniego lada moment zgłosi się któryś z potentatów i wykupi go za wielkie pieniądze - bo nie dość, że gwiazda reprezentacji Francji jest piłkarzem najwyższej klasy, to w Niemczech kontrast jest niezwykle wyraźny - ten piłkarz po prostu nie pasuje do tej ligi. To, nie przymierzając, prawie tak, jakby do Wisły Kraków przyszedł Leo Messi.

Oczywiście w futbolu wszystko jest możliwe, jak już kiedyś mówiłem, do zwycięstw nie wystarczy tylko klasa sportowa, potrzebne jest mnóstwo szczęścia, ja bym jednak Bayernu w gronie ścisłej europejskiej czołówki absolutnie nie umieścił. Historia to nie wszystko.