Rasizm czy brak kultury?

Nie chuligaństwo, nie ogromna ilość meczów powodująca coraz więcej kontuzji wśród piłkarzy czołowych lig, ale rasizm – to największy problem współczesnego futbolu. Takie przynajmniej wrażenie można odnieść obserwując uważnie wszystkie wydarzenia. Ilość akcji, happeningów, apeli przeciwko temu zjawisku jest w ostatnim czasie przytłaczająca. Czy faktycznie jest to zjawisko tak poważne, że trzeba poświęcać mu tak dużo uwagi i wydawać na walkę z nim tyle pieniędzy? Czy nie jest to kolejna sprawa, dzięki której kilka osób chce zaistnieć i przy okazji dobrze zarobić?

Od pewnego czasu media zasypują nas informacjami o kolejnych „rasistowskich” wybrykach kibiców i piłkarzy rywalizujących ze sobą drużyn w całej Europie. Odkąd Samuel Eto’o został niemiłosiernie wygwizdany na stadionie w Saragossie, a selekcjoner reprezentacji Hiszpanii Luis Aragones w prywatnej rozmowie z Reyesem nazwał Thierry’ego Henry „czarnym gównem” głośno jest o wszelkiej maści aktywistach w boju o równość i braterstwo w świecie piłki. Organizowane są różnego rodzaju kampanie informacyjne, akcje przed ważnymi spotkaniami itp. Pytanie tylko – po co? Jest rzeczą aż nazbyt oczywistą, że niczego one nie zmienią, bo tak naprawdę nie ma czego zmieniać. Prawdziwego rasizmu, a więc przekonania, iż dana osoba jest gorsza ze względu na swój kolor skóry, jest w futbolu śladowa ilość.

Do takich nielicznych przypadków można zaliczyć skrajne ugrupowania fanów Lazio Rzym czy Realu Madryt. Te stowarzyszenia jawnie dyskryminują niektórych graczy ze względu na ich karnację. Jednak twierdzenie, że rasizm opanowuje europejskie i światowe stadiony to jeden wielki absurd. Takie zachowania jak buczenie, wydawanie okrzyków małp czy nazywanie kogoś „czarnuchem” to oczywiście nie są zachowania godne pochwały, ale czy obrażanie na boisku czyjejś matki i całej rodziny jest czynem gorszym? Nie, ale z tym nikt nie walczy i nikogo za tego typu występki nie każe. Jeżeli ktoś jest posądzony o rasizm, może spodziewać się dużych sankcji, nawet bez dowodów! Najlepszym tego przykładem jest sytuacja z niedawnego meczu Wisły Kraków z Blackburn Rovers. Napastnik gości Benny McCarthy stwierdził po meczu, iż Nikola Mijailović obrażał go ze względu na jego kolor skóry. Europejska federacja zawiesiła serbskiego obrońcę na pięć spotkań tylko na podstawie zeznań reprezentanta RPA! Zdarzenia tego nie widział ani sędzia, ani delegat UEFA, a mimo to kara została wymierzona.

Czarnoskórzy piłkarze są bardzo wyczuleni na punkcie koloru swojej skóry, o czym rywale i ich kibice doskonale wiedzą. Często jest to skuteczny sposób na wyprowadzenie przeciwnika z równowagi, równie dobry jak kopanie po nogach czy plucie. Jednak czasem ta broń obraca się przeciwko oprawcy. Zawodnicy wiedzą, że tego typu zachowania są szczególnie tępione i często w trakcie zawodów sugerują sędziemu, że byli w ten sposób obrażani. Wielu arbitrów w nieoficjalnych rozmowach przyznało, iż obcokrajowcy niejednokrotnie próbują wykorzystać sytuację i zmusić ich do wyrzucenia piłkarza drugiego zespołu za rzekome rasistowskie obelgi. Nieprzyjazne otoczenie to także bardzo dobre wytłumaczenie swojej słabej formy. Mało kto odważy się je podważyć, bo zaraz spadną na niego posądzenia o wszelkie możliwe zło. Rasizm jest, na szczęście, zjawiskiem marginalnym w piłce nożnej, a wszelkiego rodzaju utarczki słowne to po prostu element boiskowej walki. Wiadomo, że w takim przypadku gracze stosują wszystkie możliwe chwyty, również te nie do końca przyzwoite.

Idąc tym tropem, równie dobrze osoby otyłe powinny domagać się, żeby aresztowano tych, którzy nazwali ich grubasami. Nie znaczy to jeszcze, że taki człowiek nienawidzi ludzi z nadwagą. Po przeczytaniu niektórych ogromnie dramatycznych relacji można dojść do wniosku, że połowa trybun wypełniona jest członkami Ku Klux Klanu, którzy przyszli na mecz tylko po to, aby dać upust swoim rasistowskim poglądom. Wszelkiego rodzaju incydenty o rasistowskim podłożu nie są niczym dobrym, ale trzeba zachować rozsądek w tej politycznie poprawnej histerii ogarniającej futbolowe środowisko. Rasizm, a brak wychowania i kultury to zupełnie co innego. Najwyższa pora, aby zaczęto odróżniać te dwie kwestie. Do rozwiązania pozostaje wiele dużo ważniejszych problemów.

Przemysław "skorpss" Michalak