Lacić: Nie boję się nikogo

Przez półtora roku gry w Grodzisku Wielkopolskim dał się zapamiętać, jako niezwykle solidny, prezentujący równą formę defensor. Swoje walory potwierdza także od początku swojej przygody z Zagłębiem Lubin. Mate Lacić to profesjonalista, który udowadnia trenerowi Ulatowskiemu, że warto na niego stawiać, nawet jeśli przyjdzie mu grać na nowej dla siebie pozycji.

Czy ktoś musiał Cię namawiać do gry w piłkę?

- Nikt mnie nie namawiał. Sam zacząłem grać na podwórku, tak jak zresztą każdy młody chłopak. Mieszkałem w centrum Splitu, gdzie piłka jest sportem numer jeden. Kiedy miałem siedem lat, zacząłem grać w drugoligowym klubie NK Split, gdzie była bardzo dobra szkółka. W niej bardzo wiele się nauczyłem.

Jednak najbardziej znanym klubem z Splicie jest Hajduk. Kibicowałeś mu?

- Tak, to normalne, żeby kibicować Hajdukowi. To bardzo znany w moim kraju klub.

A nie marzyłeś, żeby grać właśnie na chwałę tego zespołu?

- Nie. Byłem zadowolony z gry w NK. Tym bardziej, że na poziomie juniorskim nigdy nie odstawaliśmy od Hajduka. Nasze konfrontacje były zawsze bardzo zacięte, a kończyły się różnymi wynikami. Jeśli graliśmy na własnym boisku, to wygrywaliśmy, zaś na wyjeździe przegrywaliśmy.

A jak wyglądała Twoja kariera, kiedy już przestałeś by juniorem NK?

- Miałem wtedy osiemnaście lat i przez pół roku grałem w pierwszym zespole.

Lecz w końcu wyjechałeś do Niemiec?

- Tak.

Dlaczego zdecydowałeś się na taki krok?

- Wtedy byłem w świetnej formie, grałem nawet lepiej niż teraz. Naprawdę. Miałem więcej siły, więcej również biegałem i miałem lepszą kondycję niż teraz. Menedżerowie szukali właśnie takich piłkarzy jak ja. Zostałem zaproszony do Monachium na testy, to było we wrześniu, a sprawdzian trwał pięć dni. Monachium miało wtedy mocny, pierwszoligowy zespół. Był tam Thomas Hassler, Daniel Borimirov, Flip Tapalović. Mimo, że byłem młody, to zrobiłem bardzo dobre wrażenie i ostatniego dnia trener zakomunikował: - Dobra, w maju przyjedziesz i podpiszemy kontrakt. Myślałem, że chcą się mnie pozbyć, że trener rzucił mi tak na odchodne, ale w maju naprawdę zadzwonili do mnie. W ten sposób pojechałem do Niemiec na medyczne testy, a następnie podpisałem pięcioletni kontrakt.

Bardzo mnie zastanawia to, co powiedziałeś, mianowicie, że jako osiemnastolatek byłeś lepszym piłkarzem. Dlaczego tak uważasz?

- Z tych powodów, o których mówiłem przed chwilą. Dziś jestem innym piłkarzem, dużo bardziej doświadczonym. Zapewniam Ciebie jednak, że wtedy byłem bardzo dobry. Nazywali mnie nawet chorwackim Beckenbauerem (śmiech). Ale to już historia, nie ma co do tego wracać.

Powiedziałeś kiedyś w jednym z wywiadów, że nie miałeś szans na grę w pierwszym składzie TSV. Dlaczego?

- To prawda, nie miałem raczej szans na wywalczenie miejsca w wyjściowym składzie i tym samym regularną grę. Wówczas TSV miało naprawdę bardzo dobry zespół. Klub walczył nawet o awans do Champions League, ale ostatecznie w decydujących meczach przegrał z angielskim Leeds. Więc w TSV nie grali przypadkowi zawodnicy, w formacji defensywnej również, gdyż zespół miał dobrych stoperów. Niektórzy z nich dalej grają w Bundeslidze. Muszę przyznać, że, niestety, nie dostałem szansy, by się wykazać. Nie chcieli postawić na młodego i niedoświadczonego zawodnika.

A czy nie było możliwości wypożyczenia Ciebie do innego, nawet drugoligowego, zespołu?

- Nie, bo TSV miało drugą drużynę, która grała w trzeciej lidze. Poziom tych rozgrywek był wysoki, bo mierzyliśmy się z takimi zespołami jak Karlsruhe, czy Untertaching. Ten drugi klub dwa lata później grał już w Bundeslidze. My też mieliśmy niezły zespół i tam cały rok grałem. Niestety, spadliśmy do czwartej ligi, zaś następny sezon spędziłem więc w jeszcze niższej lidze.

Żałujesz, że przez dwa lata przebywałeś w Monachium?

- Nie, ponieważ w moim odczuciu to nie był stracony czas. Miałem okazję trenować z bardzo dobrymi zawodnikami. Ćwiczyłem z Borymirovem czy Hasslerem. Trenowałem z pierwszą drużyną, a grałem w drugiej. Dużo mi dały zajęcia z tym zespołem.

Jak dalej potoczyła się Twoja kariera? Wróciłeś do kraju?

- Tak, konkretnie do Rijeki, gdzie grałem w zespole HNK. Później znowu wyjechałem, tym razem do Bośni i Hercegowiny do NK Siroki Brijeg. Bardzo mile wspominam ten czas, gdyż reprezentowałem barwy naprawdę dobrego i świetnie zorganizowanego klubu. Zdobyliśmy nawet mistrzostwo Bośni. Jednak jakiś czas później zdecydowałem się na przeprowadzkę do Izraela, do Maccabi Netanya.

Dlaczego zdecydowałeś się odejść z NK Siroki, skoro mieliście wyniki i podobała Ci się organizacja?

- Zdecydowałem się na taki krok, ponieważ w Izraelu można było dużo zarobić.

W Izraelu grałeś kilka miesięcy. Nie było szans, żeby zakotwiczyć na dłużej?

- Raczej nie. Izrael to inni ludzie i inna kultura od tej, którą znamy. Jedzenie jest wyśmienite, pogoda przepiękna, lecz mentalność mieszkańców jest trudna do zrozumienia. W Maccabi początkowo miałem miejsce w składzie. Dobrze wypadłem w grach kontrolnych i cieszyłem się zaufaniem szkoleniowca. Jednak po czwartym meczu ligowym wypadłem ze składu z powodu kontuzji i wówczas trener odsunął mnie od druzyny.

To właśnie z Maccabi trafiłeś do Polski. Kto cię namówił do skorzystania z oferty Groclinu Grodzisk Wielkopolski?

- Zdecydowałem się wziąć udział w testach, a po nich do podpisania kontraktu przekonał mnie trener Lic�ka. Wcześniej polecił mnie jakiś menedżer z Chorwacji, który współpracował z klubem z Grodziska. Groclin przebywał akurat na zgrupowaniu w Turcji, trafiłem na nie i zagrałem w trzech meczach. W ogóle sytuacja była analogiczna do tej, po której trafiłem do Zagłębia. Te wydarzenia łączy nawet to, że obie drużyny przebywały w hotelu Kremlin Palace (śmiech). Z Groclinem podpisałem półtoraroczny kontrakt, czyli tak jak w Lubinie.

Jak wspominasz czas spędzony w Grodzisku?

- Uważam, że to bardzo dobry okres. Jestem zadowolony z osiągniętych z zespołem wyników - zdobyliśmy dwa puchary, a ja grałem prawie we wszystkich meczach. Jednak, jak już mówiłem jak ostatnim razem, niepoważnie mnie potraktowano i musiałem odejść.

Przypomnisz o co dokładnie chodziło?

- Władze klubu chciały przedłużyć ze mną wygasający kontrakt, ale jednocześnie obniżyć moją pensję. Dla mnie to było zupełnie niezrozumiałe. Decyzja była dla mnie tym dziwniejsza, że miałem przecież najwięcej meczów rozegranych spośród wszystkich zawodników. Jednak takie warunki mi przedstawiono, a o wysokości kontraktu zadecydował Pan Zbigniew Drzymała, bez którego wiedzy i akceptacji nic w klubie nie przejdzie. Uznałem, że skoro tak postępuje się z 27-letnim, podstawowym piłkarzem, to znaczy, że go się nie szanuje. Nie mam 20 lat, by godzić się na coś takiego, więc w ten sposób skończyła się moja przygoda z Grodziskiem. Interesowała się mną jeszcze Polonia Bytom, ale zaproponowali mi słabe warunki. Tak więc ostatecznie jesienią nie grałem nigdzie. Przez ten czas przebywałem w Monachium i trenowałem z drugim zespołem TSV 1860. Regularnie brałem udział w zajęciach, ale nie miałem możliwości występów w meczach ligowych.

Co zadecydowało, że trafiłeś do Zagłębia Lubin?

- Właściwie to był przypadek. Przebywałem akurat w Turcji na obozie przygotowawczym z ukraińskim pierwszoligowcem, Tawriją Symferopol. Trenowałem z nimi, a w międzyczasie dogadałem się z w sprawie warunków kontraktu. Chciałem po powrocie ze zgrupowania podpisać z Tawriją umowę. Jednak w ostatniej chwili zadzwonił do mnie dyrektor sportowy Zagłębia i powiedział, że ma inny kontrakt dla mnie.

Czy ktoś pomagał Tobie w nawiązaniu kontaktu z przedstawicielami mistrza Polski?

- Całą moją przeprowadzkę pilotowałem sam. Wprawdzie testy w Tawriji Symferopol załatwił mi dyrektor sportowy Groclinu, Jerzy Kopa, ale podpisanie kontraktu z Zagłębiem odbyło się już bez jego udziału. Akurat Tawrija mieszkała w tym samym hotelu, co lubinianie, więc spotkałem pewnego razu trenera Ulatowskiego. Szkoleniowiec pamiętał mnie z moich występów w Groclinie, zatem trochę pogadaliśmy. W trakcie rozmowy trener powiedział mi, że potrzebuje stopera i spytał się mnie, czy jestem zainteresowany. Dzień przed podpisaniem umowy z Ukraińcami zadzwonił do mnie Jakub Jarosz, dyrektor sportowy Zagłębia, proponując oficjalnie grę w Lubinie. Zadecydowałem, że zwiążę się z Zagłębiem.

Wybrałeś zespół z polskiej ligi, co biorąc pod uwagę, że liga ukraińska wydaje się być mocniejsza, jest dość dziwne...

- Niby tak, ale w Polsce już byłem, grałem w waszej lidze i nie uważam, żeby była taka słaba. Moim zdaniem, jest tu podobny poziom do tego, który panuje na Ukrainie. Tam są dwa mocniejsze kluby, Dinamo Kijów i Szachtar Donieck, a pozostałe reprezentują taki sam poziom, jak zespoły w Polsce. Takie jest moje zdanie. Nie bez znaczenia było jednak to, że półtora roku spędziłem w Groclinie. Ten okres, który wspominam miło, zaważył na mojej decyzji.

Grałeś w naszym kraju przez półtora roku, teraz znów występujesz w Orange Ekstraklasie. Co możesz powiedzieć o Polsce?

- Podoba mnie się tutaj, tym bardziej, że czuję się w Polsce bardzo dobrze. Ludzie są podobni do Chorwatów, a to pewnie z tego względu, że łączy nas słowiańska kultura. Praktycznie nie istnieje dla mnie bariera językowa, bo wszystko rozumiem, choć czasem trudno mi coś powiedzieć. Nie spocząłem jednak na laurach i ciągle się uczę języka. W Polsce czuję się jak w domu!

A co Cię w Polsce najbardziej zaskoczyło?

- Nie, raczej nic mnie nie zaskoczyło. Od początku mi się spodobało, bo kiedy tylko trafiłem do Grodziska, grałem, a to jest dla piłkarza najważniejsze. Zupełnie inaczej patrzy się na otoczenie, gdy co mecz zasiada się na ławce rezerwowych. Cieszę się jednak, że to mnie ominęło.

Okazuje się, że jesteś dobrym piłkarzem, bo mimo sporej konkurencji, wywalczyłeś sobie miejsce w składzie Zagłębia. Co miało na to wpływ?

- Zawsze zasuwam na treningach na sto procent swoich możliwości, to na pewno ma znaczenie. A poza tym w pierwszym meczu wygraliśmy 1:0, zdobywając cenne trzy punkty, a trener powiedział, że jest ze mnie zadowolony. W następnym spotkaniu znowu zagrałem i myślę, że nie zawiodłem.

W wygranym meczu z Bełchatowem asystowałeś przy bramce, którą zdobył Robert Kolendowicz. To było przemyślane, piękne podanie, czy raczej przypadek?

- Nie, to nie był przypadek, bo widziałem, że on jest przygotowany do sprintu. Co więc miałem zrobić? Zagrałem do kolegi, a Robert wyszedł sam na sam i strzelił decydującą o losach spotkania bramkę.

W kolejnym meczu ligowym z Lechem Poznań zagrałeś na lewej obronie. Miałeś już kiedyś okazję występować jako boczny defensor?

- Nie, mecz z Lechem był pod tym względem dla mnie debiutem.

Jak zatem zareagowałeś, kiedy trener powiedział, że zagrasz na lewej obronie?

- Powiedziałem szkoleniowcowi: trenerze, ja mogę nawet stanąć w bramce, jeśli trener chce! (śmiech) Dla mnie liczy się dobro zespołu. Jeśli mogę drużynie pomóc, nawet grając na nietypowej dla siebie pozycji, to staram się to robić. Trener Ulatowski powiedział, że mam koncentrować się na grze w defensywie, a jeśli nadarzy się okazja, to uaktywniać się w grze ofensywnej. Myślę, że go nie zawiodłem.

Jako lewy obrońca grałeś na Marcina Zająca, czołowego zawodnika Lecha Poznań. Miałeś w związku z tym jakieś obawy?

- Znam Marcina jeszcze z Groclinu, gdyż graliśmy przez jakiś czas razem. Dzięki temu wiem na co go stać. Wiem jednak, jak sobie z nim radzić. To zawodnik bazujący na swojej wrodzonej szybkości. Lecz kiedy obrońca jest blisko pomocnika, to on nie ma szans, żeby się rozpędzić. Tak właśnie starałem się przeciwko niemu grać i źle to nie wyglądało. Przed meczem mówiłem, że nie boję się żadnego z piłkarzy Lecha. Nie są to jakieś przechwałki. W polskiej lidze nie ma zawodnika, którego bym się obawiał.

A gra którego zawodnika z polskiej ligi zrobił na Tobie największe wrażenie?

- Kiedy grałem w Grodzisku, wtedy Michał Chałbiński był takim piłkarzem, na którego trzeba było szczególnie uważać. Także Piotr Włodarczyk był trudny do upilnowania. Proszę mnie jednak źle nie zrozumieć. To nie jest tak, że oni są moimi kolegami, a ja chcę im się przypodobać. Kiedy graliśmy z Legią, to Włodarczyk był takim nieprzyjemnym zawodnikiem. Do tych dwóch nazwisk dopiszę jeszcze Matusiaka, no i Ujka. Ten gracz Bełchatowa jest wyjątkowo silny, walczy też łokciami, co nie jest specjalnie przyjemne. Ale piłka jest grą zespołową i liczy się to, jak prezentuje się cała jedenastka.

Masz dwadzieścia siedem lat. Jesteś zadowolony z tego, jak dotychczas przebiega Twoja kariera?

- Jestem, choć zawsze może być lepiej i mam właśnie taką nadzieję, że w moim przypadku będzie podobnie. Obecnie chcę osiągnąć dobry wynik z Zagłębiem. Oczywiście, każdy zawodnik z polskiej ligi ma cel, żeby grać na Zachodzie i ja nie jestem w tym odosobniony. Niemniej jednak dla mnie najważniejsze jest to, co mnie czeka niebawem. W sobotę gramy z Odrą Wodzisław, później czeka nas starcie z Legią i właśnie na tych przeciwnikach się koncentruję.

Jak ocenisz losowanie grup na Mistrzostwa Europy? W jednej grupie spotkały się Chorwacja z Polską...

- Jest to bardzo ciężka grupa, bo jeszcze zagrają w niej Niemcy. Austria wydaje się być słaba, ale trzeba pamiętać, że będzie grała na swoich boiskach. Jako Chorwat mówię, że Chorwacja awansuje (śmiech).

A co możesz powiedzieć o reprezentacji Chorwacji?

- Myślę, że to silna drużyna, co udowodniła w kwalifikacjach, w których poradzili sobie z Anglią, Rosją czy Izraelem. Chorwacja ma teraz najlepszy, prócz roku 1998, zespół w swojej historii. Mamy bardzo dobrą drużynę, wszyscy piłkarze to najwyższa światowa półka, grający w czołowych europejskich klubach.

Ivica Olić powiedział, że obecna kadra Chorwacji jest mocniejsza od tej z 1998 roku. Czy Ty przychylasz się do tej opinii?

- Ja tak nie uważam, bo tam grała najlepsza generacja chorwackiej piłki. Boban, Asanović, Boksić, Suker, Prosinecki, oni grali w Realu, Juvetusie czy Barcelonie. A jak trafiasz do tych zespołów, to znaczy, że jesteś najlepszy na świecie. Zawodnikom z obecnej kadry jeszcze trochę do klasy dawnych gwiazdorów brakuje.

W Waszej reprezentacji z powodu groźnej kontuzji nie zagra napastnik Eduardo da Silva. Czy to duża strata?

- Tak, bo w tej chwili to najlepszy chorwacki napastnik. Szkoda, że doznał kontuzji, ale ma go kto zastąpić. Są inni, głodni gry piłkarze i myślę, że tą lukę da się jednak wypełnić.

Czy duży sukces na EURO jest w Waszym zasięgu?

- Hmmm... Zawsze kiedy Chorwacja jedzie na dużą imprezę, to u nas w kraju mówi się, że powalczymy o czołowe lokaty, że może nawet wygramy główne trofeum. Panuje ogólna euforia. Na Mistrzostwach Świata w Niemczech też mieliśmy sprawić dużą niespodziankę, a tymczasem odpadliśmy w rozgrywkach grupowych. Do dalszych gier awansowała Brazylia i Australia. Choć trzeba przyznać, że teraz mamy bardzo dobry zespół i wszystko jest możliwe. Nawet jeśli dojdziemy do półfinału, to będzie bardzo dobry wynik. Jako ciekawostkę powiem Tobie, że całkiem niedawno czytałem w jakiejś chorwackiej gazecie wywiad z wróżką. Przewidziała ona, że w półfinale zagramy z Portugalią, zaś Włochy chyba z Francją. Do finału, jej zdaniem, awansuje Portugalia i Włosi. Dla mnie to oczywiście wyłącznie rozrywka, nie traktuję tej wróżby poważnie. Wszystko zweryfikuje boisko.

Na koniec jeszcze wyjaśnimy jedną kwestię. Jak dogadujesz się ze Sretenem Sretenoviciem. Pytam, ponieważ on jest Serbem, Ty zaś jesteś Chorwatem. To dwa, jakby nie patrzeć skonfliktowane ze sobą kraje...

- W naszych kontaktach nie ma żadnej sensacji. Dogadujemy się bez problemu, bo chorwacki i serbski są podobne. Czasem mówię do niego po polsku, zwłaszcza w trakcie meczu, gdyż gram w Polsce, więc tym językiem posługuje się na boisku. Wtedy na mnie dziwnie patrzy (śmiech). Uważam jednak, że Sreten to nie tylko dobry zawodnik, ale też dobry człowiek.

A to, że on jest Serbem Tobie nie przeszkadza?

- Konflikt zbrojny między Serbią a Chorwacją trwał, kiedy ja byłem jeszcze bardzo młody. A teraz nie patrzę na to w taki sposób. Poza tym, mam dziewczynę, która też jest Serbką, więc jak mogę inaczej zachować się przy Sretenie? Człowiek jest dla mnie człowiekiem, nie patrzę kto wyznaje jaką religię. Mam bardzo dobrych kolegów Serbów, którzy są muzułmanami i do nich odnoszę się tak samo, jak do przedstawicieli innych nacji, czy wyznających inną religię.

A z kim najbliżej trzymasz się w drużynie Zagłębia?

- Oczywiście ze Sretenem!

<< Powrót

Wyszukaj

Fotka dnia

Lacić: Nie boję się nikogo